Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Ελλάδα, Ιούνιος 2015 της Κατερίνας Τζωρτζακάκη



Ο επίλογος:

« Η ιστορία επαναλαμβάνεται, η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Πόλεμοι, καταστροφές, διχασμοί σάρωσαν κι άλλοτε αυτή τη χώρα. Κι ύστερα στα βιβλία της Ιστορίας φαίνονται όλα τόσο μακρινά. Κάποτε αυτές οι μέρες θα μπουν στα βιβλία της Ιστορίας, κάποια παιδιά θα τις διαβάζουν στα θρανία τους, κάποιοι παππούδες θα τις θυμούνται. Η εικόνα του παππού του ξαφνικά άρχισε να σβήνει τον τρόμο. Οι ιστορίες του στα αυτιά του, όταν ήταν μικρός ήταν συναρπαστικές, ίσως γιατί οι άνθρωποι ήταν πιο ενωμένοι, πιο πρόθυμοι να βοηθήσουν, ενώ αυτός κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα στη δεκαετία του ΄80 δεν αντάλλασσε ούτε ένα καλημέρα με τα παιδιά του διπλανού διαμερίσματος. Ύστερα διάβασε ένα άρθρο για τη χώρα του, που υπενθύμιζε στον κόσμο τι έχει προσφέρει στον πολιτισμό. Κι ύστερα πάλι οι φωνές από τους πολιτικούς, ο πανικός και μια ανάγκη να αρχίσει να τρέχει προς κάπου μακριά. Το βλέμμα του παππού του στη φωτογραφία, νηφάλιο, όπως των ανθρώπων που έχουν ζήσει πολλά και τα έβγαλαν πέρα. Ό,τι και να γίνει, θα το αντιμετωπίσω, σκέφτηκε. Δεν μπορώ να ελέγξω αυτό που θα γίνει, τα χέρια μου δεν φτάνουν ως εκεί, όμως, εγώ θα το αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια και ψυχραιμία, δεν θα φανατιστώ, δεν θα μισήσω, θα σεβαστώ, δεν θα παραλύσω από τρόμο και θα βοηθήσω τους γύρω μου και ίσως με βοηθήσουν κι αυτοί. Αυτό αποφάσισε εκείνος ο Έλληνας.»

Όλο το κείμενο
link: http://ktistories.blogspot.gr/2015/06/2015.html

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου